Tanrılık Şarabı Değil, “Enel Hakk”

Ben”ini terk etti, varlık zannından geçti; “en’el Hak” sözü ondan dile geldi…

Bunu duyan mukallit, “ben de(!) Hakkım” diyerek, farkedemediği “ben”ine “tanrılık” atfetti, küfre gitti…

Lâfzın gerisindeki inceliği anlayamayan keskin zekâ ahmak da hemen hükmü verdi, “en’el Hak” diyeni, Hak’tan gayrı(!) varsayıp, tekfire kalkıştı.

Damla, bir kez Deryaya erdi mi, damlalığı yok olur, kaybolur, adı dahi geçmez bir daha.

Eğer, “ben Deryadan bir parçayım(!)” sözünü işitirsen, bil ki onu söyleyen henüz Deryaya ermemiş, damlada tutsak habersiz!

Hiç derya böyle bir söz söyler mi? Kendini damlanın kaygılarıyla kayıt altına alır mı?

“En’el Hak” sözü, şuurdaki “hiçim ve Bâkisin” müşahedesinin itirafıdır, hakikatte.

Beşeri yargılardan, insanca düşünceden arınamadıysan eğer, insan gibi düşünen Tanrın ile baş başa olmaktır halin ancak! Bir kere, “tanrı”nın kendisi, “insanca” bir düşüncedir!.. Kendini aydınlanmış(!) sayıp, tanrının parçası(!) olabilirsin mukallitlerin gözünde. Belki de insanca düşüncenle, “insan gibi düşünen tanrına” erer, onun ilahi(!) işleriyle kendi işlerini karmalar, mucizeler(!) sergileyebilirsin... Çevrene, kafandaki tanrının yolunu gösterir, kafandaki tanrının kitabını açıklar, onları kafandaki tanrının dinine yönlendirebilirsin.

Ancak, nasibinde tahkik olanın, “Allah” ismi ile işaret edilenin ne olduğunu ve farkı farkedebildiği zamandır ki, insan gibi düşünen tanrıdan, “Allah kulu” olma yolculuğu başlamış olur... O zaman, hangi sözün “Deryaya”, hangi sözün “damlaya” ait olduğu apaçık görünür. Ve o zaman, “en’el Hak” kadehinden bir yudum içip de sızmazsın “tanrılık” şarabında, sarhoşlar gibi.

Tevhid ile küfrü ayırt edemeyen, ya taklit ehlindendir, ya da anlayışı kıt, nasipsiz!

2.12.2002