Herkes Kendi Ateşini Kendi Eliyle Götürür

Milyarlarca insanı, cehenneminde yakmayacak kadar merhametliymiş tanrısı!

Mübarek olsun!…

Bugüne kadar kaç kez yandın? Kimdi yakan seni, farkedemedin mi hâlâ?..

Üzüldüğünde, üzüntünle yandın! Kızdığında, öfkenle yandın! Gücün yetmeyince, zayıflığınla, hırsınla, tamahınla yandın! Paye bulamayınca benliğine, gururunla yandın!

Kaybettiğinde elindekini, günlerce, aylarca, yıllarca yanmaktasın acıyla!…

Miden burkulurcasına, pişmanlıkla, çaresiz, için için!…

Yanarken acıyla sen, koyan kim o ateşi içine, başkası mı ötenden?

Gündüz-gece yakarken seni, kimse alıp çıkarabildi mi içinden o acını?…

Sonradan seni kurtaracak idiyse ateşten, neredeydi evvelinde?

Ötendeki mi koydu ki ateşi böğrüne, ötendeki çıkarsın?

Hakikate imansızlığınla ve Sistemi bilmezliğinle sen kendi nefsine kendin azap vermedesin!

Tanrın ise bir hayal!.. Merhameti, ham hayal!

“ALLAH”ı bilemedikçe, kendi hakikatini anlamadıkça,

Ellerinle taşıdığın ateşe kör olur,

Ötendeki yakıyor zanneder, sonra da olmayan ötendekinin kurtarmasını çok beklersin!..

27.06.2000