devamı...

Modern Bilim de, insanoğlunu çok önemli bir eşiğe kadar getirmiştir; ne var ki onun getirdiği ve gösterdiği şeyi değerlendirecek olan, sonuçlarına göre gereğini yaşayacak olan insanın kendisidir... Bilim dünyasından ulaşan haberlere bakılırsa, görünen o ki, uzayın ve atomun, yani makro ve mikro evrenlerin derinliğine sayısız yolculuklarda kaybolmak insanoğlu için çekiciliğini hep korumaya devam edecek. Aslında bunlar şaşılacak bir durum da değil. Zira, ötesi, tercih meselesi, "iman" ve "gönül" işi, belki bir cazibe, zevk, neşe! Zira, eşiğin ötesindeki varsayalım okyanusa açılabilenin, bu dünyada az bir müddet konakladıktan sonra geçip giden yolcu olmaktan öte ne işi olur ki!

Neyse, bunlar ayrı konular. Ama, gelinen noktayı hiçe sayıp eşiğin bu yanında kalarak tanrının(!) varlığına(!) bilimsel(!) kanıtlar arama çabaları düşündürücü!.. Varsa takdirde eğer, bu konulardaki tespit ve değerlendirmelerimizi daha geniş şekilde sunmak da nasip olur bir gün.

Bunlara şu sebeple değindik. Aşağıdaki videoda, “canlı kamera” olarak adlandırılan otistik bir kişinin şaşırtıcı fotografik hafıza yeteneği sergilenmektedir. Başlangıçtaki holografi hatırlatmasını, insan beyninin muhteşem potansiyeline tanıklık eden bu videodaki olayla ilişkilendirdiğinizde çok farklı değerlendirmelere ulaşmanız mümkün. Holografik esasa dayalı düşündüğünüz zaman, "bir insanın beyninde" bir yeteneğin ortaya çıkması demek, "beyinde" o potansiyelin varlığı anlamına, daha da açıkçası her insanda varolan "beynin" o konfigürasyona sahip bir yapı olduğu anlamına gelir! Farklılıklar ise ortaya çıkış ölçüleri itibariyledir. Elbette buradan çok önemli başka bulgulara da gidilebilir derinliğine düşünülürse. Hatta bu bir emsal olarak alınıp daha kapsamlı düşünülünce, "insan" denen varlığın evrenle ilişkisi hakkında önemli soruların cevaplarına yaklaşılabilir.

'Oku'yabilmek istiyorsanız, gördüklerinizi, "sunulabilen" misaller ve kesitsel örnekler olarak alın; eskiyi bırakıp yenisiyle kayıtlamayın!

İnandığınız limitlerinizin ötesine tanık olmak, daha ötede yeni limitler benimsemenize değil, "limitsizliğe" yönelmenize vesile olsun!

(Youtube yasağı kalkıncaya dek videoyu aşağıdaki linklerden izleyebilirsiniz.)

• Yüksek rezolüsyon (hızlı internet bağlantısı)
• Düşük rezolüsyon (dial-up internet bağlantısı)

(Videonun Kısa Metni)

Akıl Oyunları - Beyne bir yolculuk

Londra’da yaşayan Stephen Wiltshire, kendisiyle iletişimin zor olduğu ve takma adı “canlı kamera” olan bir dâhi. Söyleyebildiği ilk kelimeler olan “kağıt” ve “kalemi” telaffuz ettiğinde 5 yaşındaydı. 11 yaşındayken helikopterle sadece bir kez Londra’yı turladıktan sonra, şehrin havadan mükemmel bir görünümünü çizdi. Öyle ki çiziminde Londra’nın başlıca büyük binalarının pencere sayıları bile doğru olarak resmedilmişti. Bu görüntülerde canlı kamera Stephen’dan daha önce hiç görmediği uçsuz bucaksız Roma kentini helikopterle 45 dakika (2. kez göz atma şansı olmaksızın- sadece bir kere) turladıktan sonra, tarihi şehir merkezinin havadan görünümünü panoramik olarak 5 metrelik kâğıt üzerine çizmesi istendi. Kendisine bu çizimi tamamlaması için 3 gün verildi. Bu 3 gün boyunca Stephen hafızasında binlerce detayı tutmak zorundaydı. Minik dar sokaklar, sonu yok gibi görünen evlerin tüm pencereleri ve balkonları, Panteon’dan Kolezyum’a kadar başlıca tüm tarihi yapıların kolonları, detayları...

5 metre büyüklüğünde bir kağıt boşken korkutucu görünüyordu. Şaşırtıcı olan Stephen’ın hiç taslak çizmeden, kağıt üzerinde direk olarak Saint Peters kilisesini çizerek işe başlamasıydı. Aslında helikopterden sadece bir kez izlediği şehir merkezinin panaromik manzarasının tüm boyutları, yapıların oranları, yolları ve diğer tüm detayları Stephen’ın hafızasındaydı. 2. günün sonunda resim yarılanmıştı. 3 günlük çizim maratonunun sonunda ise Stephen yeni yeni yorulmaya başladı ve 5 metrelik kağıdı 5 adet kalem bitirerek doldurmuştu. Açıkçası Stephen da yaptığı işten memnundu. Geriye sorular kaldı... Stephen Wiltshire’ın hafızası nasıl bu kadar kesin ve hassas olabiliyordu?

Çizdikleriyle gerçeklerin karşılaştırmasını yaptık. Öncelikle çizimdeki 2 ana yapıyı inceledik ve Stephen’ın çizimlerinin korkutucu derecede doğru olduğunu gördük. 100 feet yükseklikten bakıldığında yapıların yükseklik farkları hassas olarak görülemeyeceğinden dolayı ünlü Roma tepeleri çizimde tam olarak belirtilememiş. Panteon’un orijinal çatısını kontrol ederek çizimde bazı küçük ve önemsiz farklılıkların olduğunu keşfettik fakat kolon sayıları tam olarak doğruydu. Buna karşın Roma’nın kesinlikle en karmaşık yapılarından biri olan Kolezyum bir karbon kopya gibi çizilmişti! Stephen aynı zamanda yan yollardaki pek çok binayı da doğru olarak çizmişti. Kız kardeşinin söylediğine göre eğer daha fazla zamanı olsaydı tüm bunları daha detaylı çizebilirdi.

Stephen Wiltshire şöyle diyor: “Bazı bölgelerde çok detay vardı ama çizmesi en kolay bölgeler Saint Peters Kilisesi ve Kolezyum idi!”

devamı...

"Kutsal" kelimesine, "akılla keşfedilmesi gereken önemli sırlar içeren" yerine; "hakkında düşünülmeden olduğu gibi muhafaza edilmesi, değişim ve gelişimden uzak tutulması gerekli" gibi anlamlar yüklemiş insanoğlu yüzyıllar boyunca. Din konusunu "dogmatik" diye tanımlayarak, aklını yeni ufuklara ve anlayışlara kapatmış ve hâlâ da kapatmakta!

Canlı tutmak ve yaşamda görmek yerine, taşlara kazınarak veya kılıflarda saklanarak değer verildiği zannedilen "kutsallıklar" algısı, beyinleri kilitlemiş, düşünceleri bloke etmiş. Özgür düşüncenin önünde büyük bir engel olmuş.

Oysa, Kur'an-ı Kerim, gerek "işte böyle açıkça beyan eder", gerekse de "işte böyle misal vererek anlatır" ifadesinin geçtiği tüm ayetleriyle, insan için sürekli olarak "belki akledesiniz", "düşünesiniz", "farkedesiniz", diye asıl hedefi ortaya koyar. Bununla birlikte, bildirdiği hakikati göremeyiş halini de, "kalplerin ve kulakların mühürlenmesi ve gözlere perde inmesi" deyimleriyle vurgular...

İşte, çeşitli düzeylerdeki bu körlük halinden dolayı, insanoğlunun kutsal diye kabul ettiği metinlerde neyin adı geçmişse, birebir o nesnelere kilitlenmiş çoğu kez bakışlar! 'Kalp' denmişse öylece kalbe; 'el' denmişse öylece ele; 'kan pıhtısı' denmişse, öylece kana kilitlenmiş düşünceler ve 'sağırdırlar', 'dilsizdirler', 'kördürler' şeklindeki deyimlerle birebir duyu organları hakkında yargılara varılmış... 'Topraktan varettik' dendiğinde öylece toprak, 'ateşte yanar' dendiğinde öylece alev; 'bağlar bahçeler' dendiğinde doğrudan ağaçlar; 'altında ırmaklar akan' dendiğinde akarsular, ve bunlar gibi sayısız "nesne" hayal edilir olmuş; 'kapıdan girecekler' denildiğinde bahçe girişi gibi bekleyen kapılar olduğu resmedilmiş, bunlara göre senaryolar yazılmış, çizilmiş!

'Yukarı' dendiğinde gök, 'aşağı' dendiğinde yerden bahsedildiği zannedildiğinden, kâğıdın, baskının ve kitabın olmadığı binlerce yıl öncesine dair anlatımlarda 'sayfa indirdik' denince, gökten kağıtların uçuştuğuna, 'kitap verdik' denince ciltli yazılı kitapların ellerine tutuşturulduğuna; 'yukarı çıkmanın' göğe uçmak olduğuna, 'aşağı inin' dendiğinde de uzaydan dünyaya inildiğine inanılmış!

Daha da ötesi var! Düşünceden tamamen yoksun bu şekilcilik sonunda, 'rabbin çehresini görmek' dendiğinde, kaşı gözü görülecek, 'konuşur' dendiğinde ağzıyla konuşan, 'işitir' dendiğinde kulağıyla işiten, 'görür' dendiğinde gözüyle gören, 'lanet eder' dendiğinde kınayan, ve dolayısıyla bu varsayımlar karşılığında, muhteşem duyu araçlarına sahip –hatta 'hükümdar', 'melik' kelimelerine karşılık– bir "kral tanrı"yı tahayyül eder olmuş toplumlar...

Bu saydıklarım çok uzak şeyler değil; bugün dünyada önemli bir kitle gerçekten rablerine kavuşacakları günün ümidiyle böyle bir tanrının yeryüzüne inmesini beklemektedirler ki, sadece Rasûlullah'ın bildirdiği Allah'a iman edenler onun 'Deccal' olduğunu anlayabileceklerdir... Burada, "mecaz" çukurundan çıkıp sembol ve benzetmeleri doğru değerlendirebilmenin son derece önemli sonuçlar doğuran ve ebedi yaşamı ilgilendiren hayatî bir konu olduğu bir kez daha ortaya çıkıyor.

Misal ve benzetme yollu işaretler başlıklı yazımızda daha önce şu ifadelere yer vermiştik:

Sadece anlattığı kıssalarla veya kullandığı benzetme yollu tanımlamalarıyla değil, nesnelere işaret ederek dile getirdikleriyle dahi, Kur'an, bir ruha, bir bilince, bir anlayış ve kavrayış disiplinine yönlendirmektedir inananları! Lafzı itibariyle, nazil olduğu günün koşullarında dillendirildiği şekliyle bize ulaşmış olsa dahi, Kur'an-ı Kerim'in işaretleriyle açıkladıkları, herhangi bir dönemin anlayışıyla kayıt altına alınamayacak, zamanüstü bilgilerdir. Bu gözle bakabilirsek eğer şunu görürüz: Kur'an-ı Kerim, misal ve benzetme yollu işaretleriyle, sistemin işleyişinin kanunlarını ve insanların ihtiyacı olan şeyleri “ideal” yani “düşünsel” boyutlarıyla açıklar! İşaretlerinden gaye, inananları, gösterdiği ideale yönlendirmektir."

Kur'an-ı Kerim'in, ruhu itibariyle gösterdiği "ideali" esas alan bakışla, ondaki anlatımları, gerçeklerin anlaşılmasına işaret eden benzetme ve semboller yönüyle değerlendirebildiğimizde, anlar ve görürüz ki, onun asıl mesajını anlayabilmek için, dillendirildiği günde kullanılan kelimelere karşılık bugünün bilgisinden, biliminden ve değerlendirmelerinden yararlanmak kaçınılmazdır.

Biz, güncel bakışla gelişime açık değerlendirmelere sanki dinin icabıymış gibi kapalı kalmayı benimsemiş anlayışlara uzak olduğumuz gibi, bu değerlendirmelere mâni olmayı veya onları hiçe saymayı maharet bilen dinadamlığı(!) anlayışına da uzağız... Dinin, akıl erdirilemez dogmatik olduğu görüşündeki aydınsılar gibi de düşünmüyoruz! Çünkü 'akıl erdirmemiz' bizzat Kur'an'ın önerisidir!.. Biz, din ilminin ve modern bilimin, insanın gerçeği anlamasına ortak verileri sunduğuna ve çağımızda buluştuklarına inanıyoruz.

Düne kadar günlük konuşmalarda geçen "soya çekmek", "kan bağı" gibi deyimlerin yerini, bugün nasıl onların güncel karşılıkları olan "kalıtsal özellik, genetik bağ, DNA yapısı" gibi tanımlar aldıysa, Kur'an-ı Kerim'de "kan pıhtısından" sözedilerek işaret edilmek istenene de, aynı şekilde bugün hiç olmazsa DNA sarmalını düşünerek yaklaşabiliriz.

Günümüz biliminde "hücresel" (cellular) terimiyle işaret edilen canlı yapıya, ne kimya, ne biyoloji ne de diğer dalların birer araştırma alanı olmadığı çağlarda, "toprak veya balçık" düzeyinden ötede nasıl işaret edilebilirdi?

Jüpiter'den dahi görünmeyen gezegenimizde, sanki göğün çok uzaklarından uzanan görünmez iki elin, kardan adam yapar gibi, toprağı suyla karıp çamurdan insan heykeli yaptığı ve sonradan içine ruh diye özel bir tür nefes üfleyerek o heykeli canlandırdığı hayal ve sanısı, tanrı kirliliğinden kurtulamamış ilkel kafa yapılarınca itibar görebilecek bir inanıştır ancak.

Ne yazık ki günümüzde dahi birçok çevrede, dindar veya inançlı olmak; yüzyıllar öncesinin mecazlarından ileriye geçememiş anlayışları olduğu gibi kabullenmek, insanın yaratılışının, bastığı topraktan veya çamurdan, görünmez iki elli bir tanrı tarafından gerçekleştirildiğine "evet inanıyorum" demek sanılmaktadır.

Bunun gibi sayısız örnekler saymak mümkündür.

Yıllar öncesinde Üstad Ahmed Hulûsi, yürekte birşey yoktur, kalp denen şey "şuur"dur, kendi hakikatini fark etme bilincidir diye yazdığında mukallitler isyan etmişti; "yürek esastır, beyin değil" diye.

El, dil, kalp, göz, kulak gibi kelimelerle yapılanmış "deyimler" birebir vücuttaki organları değil, bilinçteki, kişinin bakışındaki belirli özellikleri, yaşadığı mânâları kasteder! Ne var ki, 'kalpten söylemek', 'kalp gözüyle görmek', 'kalbin açık olması', 'kalp temizliği' gibi deyimlerde olduğu gibi kalple asıl işaret edilenin 'beyin ve bilinç' olduğunun düşünülmemesi yüzünden, iş daha da ileriye götürülerek göğüsteki organın abdest alması, namaz kılması gibi işler yapması irfan mertebelerinin koşulu şeklinde kabullenilmektedir.

Kalp ile işaret edilenin şuur ve bilinç olduğunu anlamazsak, "Allah kalbinize bakar", "Allah onların kalplerini ve kulaklarını mühürlemiştir", "onların kalplerinde bir hastalık vardır, Allah hastalıklarını artırmıştır" türünden ayetlerde işaret edileni, bir tanrının iç organlarımıza müdahalesi şeklinde anlayanlardan farkımız kalmaz!

İnsan vücudunda bilinç ile en yakın ilişkide olan, ortaya çıkarıcısı durumundaki organ da, tüm sinir ağının birleştiği yer olan "beyin"dir. Eğer bilinç, beyin değil de kalp dediğimiz organın çıktısı olsaydı, o zaman operasyonla gerçekleşen kalp nakilleri sonucunda neler olurdu siz düşünün! Günümüzde kalbi alınan adamlar makine kalp ile yaşıyorlar. Ne oldu yürekteki bilinç?..

Oysa, güncel gelişmelere açık bir bakışla konuları ele alabildiğimiz zaman Kur'an ve Rasûlullah öğretisindeki işaretlerin açtığı muazzam ufuklar sözkonusudur.

Modern bilim sayesinde, yakın zamana kadar görme, işitme gibi organların bizzat kendilerine atfedilen özelliklerin dahi aslında sanıldığı gibi o organların değil beynin birer faaliyeti olduğunu artık biliyoruz. Bunun sonucunda da beynin bu faaliyetini yürütebilmesi için kullanabileceği çeşitli yapay duyu araçları geliştirilmeye başlanmış, hatta daha da ileri gidilerek beyne yerleştirilen elektrotlarla duyu araçları devre dışı bırakılarak algıların yaratılması ve izlenmesi mümkün hale gelmiştir.

Aslına bakarsanız, –birkaç cümleyle değinmek gerekirse– iş sanıldığı gibi beyinde dahi bitmemektedir, ki son zamanlarda geliştirilen mikroçipler, kullanılan elektro dalgalar ve dijital enformasyon sayesinde "canlı" ile "cansız" diye bildiğimiz yapılar arasındaki sınır dahi kaybolmaya başlamıştır. Bugün artık mikro elektrotlar kullanılarak elektronik sinyallerle canlıların beynin faaliyetlerine yön verilebilmekte, ya da mikroorganizmaların (bakterilerin) genlerine dijital enformasyon yüklenerek uzun süre hafıza kartı gibi bilgiyi saklamaları sağlanabilmektedir.

İşte; bir yanda kalp dendiğinde vücuttaki organa kilitlenen bakışla "din" ve "iman" konusunun hallolduğu zannı ile mecazlar çukurunda günün gerisinde kalmak!.. Diğer yanda algının ve bilincinin sırlarını keşfederek kendini ve aslını tanımayı hedef edinebilen zamanla yarışan yenilenici bakış!.. Kim ne gaye için varsa, ona göre yönünü seçmekte elbette!..

Şu gerçeği de akıldan çıkarmayalım ki, "insan", cismi ve organlarının sayesinde değil, Allah isimlerinin bir bileşimi olarak sahip olduğu "ruhu" sayesinde "insanlık" vasfını taşır ve yeryüzü “halifesi” olma özelliğine sahiptir. Elbette bunun getirisi, mecaz ve sembolleri hakikat sanmayıp onlarla işaret edileni çözebilenler içindir!