devamı...

Bunun da ötesinde, DİN'in, aslen sınırsız bir "bilinç" olan insanın beş duyuyla yeryüzünde varoluşunun amacını açıklamakta olduğu düşüncesinden çok çok uzaktadırlar...

Kısacası, bilmediklerini bilememektedirler!

Üstüne üstlük, bu şartlanılmış inançları "DİN" zannedenler ile bunlara geçit vermek istemeyenler arasında tamamen yanlış algılama zemininde sürdürülen zıtlaşmalar, çatışmalar, rahatsızlıklar sebebiyle, yanlış yönlendirmeler daha da güçlenmekte ve kitlesel boyutlarda kilitlenmeler yaşanmaktadır...

Örf ve adet niteliğindeki inanç düzeyinin ötesinde, yaşam sistemi anlamındaki İslâm adıyla bildirilmiş DİN  anlayışına, geleneksel cami hocaları, dinadamları vs. şöyle dursun, ne yazık ki henüz konunun profesörleri dahi büyük çoğunlukla ulaşabilmiş değillerdir. Ve dolayısıyla, bu birikimden yoksun dinadamlarından(!), mevkilerden, ünvanlardan, kurumlardan doğru yönde bir anlayış reformunun gerçekleşmesini beklemek hayaldir ve aslında bu sadece süregiden yanlış yönlendirmelere seyirci kalmaktır.

Eğer gerçekten bugünün dünyasında yaşıyor ve mecazın nerede bitip hakikatın nerede başladığını görebiliyorsak, bilmemiz gerekir:

Tapınılan tanrı hiç varolmamıştır; tapınılacak bir tanrı yoktur!

Tapınmaları kabul edecek bir tanrı yoktur!

Tanrının yapılanı kabul edip-etmemesi diye birşey yoktur!

Tanrı için birşey yapmak hayaldir!

Tanrıya rağmen birşey yapmak hayaldir!

Tanrının emirleri diye birşey yoktur! Tanrı kitap göndermemiştir; tanrı peygamber göndermemiştir!

Tanrıya asi olmak diye birşeyin gerçekliği yoktur! Tanrı cezalandırmaz; tanrı ödüllendirmez!

Tanrının yolunda yürümek boş bir hayaldir!

Tanrıyı sevmek, tanrıdan dilemek, tanrıya yakarmak, boşuna uğraşlardır!

Tanrıya güvenmek, tanrıdan beklemek boşuna bir iştir!

Tanrıyı düşünmek, tanrıya ermek, boş hayallerdir!

Tanrı, başlı başına bir yanılgı, bir yanlış anlama, bir yanlış algılamadır!

Ve tanrı, ALLAH'ı bilmenin önündeki en büyük engeldir!

Ve tanrı, ismi ALLAH olanın ne olduğunu öğrenmemenin cezasıdır!

www.ahmedbaki.com

devamı...

Hazreti İsâ'nın, "sert rüzgârın esmesinden fırtınanın geleceğini anlarsınız; bulutların yaklaşmasından yağmurun geleceğini anlarsınız; nasıl olur da zamanın işaretlerini anlamazsınız?" diye, insanların bu süreçlere dikkatini çektiğini duymuşuzdur çoğumuz.

Günümüz dünyasında, artık eskisi gibi birbirinden tamamen kopuk, bağımsız toplumsal yaşamlar büyük çoğunlukla varlığını neredeyse yitirmiştir. Dolayısıyla, eğer doğru kararlar almak istiyorsak, dar planda, hükmü kısa süreli, kesitsel değerlendirmeler yerine zamanın işaretlerini anlamaya yönelik bir bilinçle dünyayı kavramak zorundayız.

Dünya üzerindeki Müslüman toplumların genel durumuna ve bu durumun dünyaya yansımasına bakan her insanın şunu sorgulaması kaçınılmazdır: Eksik olan ne?

Bize göre eksik olan, “İslâm" adıyla Hazreti Muhammed aleyhisselâmın bildirdiği orijin DİN gerçeklerinin Müslüman toplumlara açıklanamamış olmasıdır! Bu sebeple de, yüzyıllar boyunca çeşitli yorumlarla örtülmüş ve örf-âdet denen şartlanmalarla harmanlanmış inanç biçimleri “DİN” diye kabullenilmektedir...

O halde Müslüman toplumlara “İslâm" adıyla Hazreti Muhammed aleyhisselâmın bildirdiği orijin DİN gerçeklerinin açıklanması, anlatılması ve bu bilgilerin yayılması yegâne çözümdür! Zira, yanlışlara cephe alıp, yanlışlarla savaşarak, yanlışları yok edip asla tamamen ortadan kaldıramazsınız; ancak eğer doğruları yayar ve doğrunun bilindiği alanları genişletebilirseniz, ancak o zaman yanlış bilgi ve yönlendirmelerin yaşam alanını daraltmış olursunuz ve bunu ilerleterek sonuçta ortadan kaldırabilirsiniz.

Kısacası çözüm, "yanlışla mücadelede" değil, "doğrunun yayımında" gizlidir! Doğru bilginin geniş kitlelere yayımında, yansıtılmasında!

“DİN” konusunun gerçeklerinin topluma yansıtılmasında, dolayısıyla yanlış algılama ve yönlendirmelerin bertaraf edimesinde, günümüzün en önemli toplu iletişim aracı olan medyaya bugün büyük görev düşmektedir.

Elinde bu imkân olduğu halde, bunu "gerçeklerin bilinmesi" yolunda kullanmayıp, çatışmaların parçası haline gelerek yanlışları sürdürmeye çalışmak, gerçeklerin örtülmesinden başka bir anlam taşımaz ve vebali büyüktür...

www.ahmedbaki.com

devamı...

Oysa, önce ALLAH ismiyle işaret edileni Rasûlullah aleyhisselâmın açıkladığı özellikleriyle öğreneceğiz, ki ondan sonra da o mânâdan sapmadan, o mânâya imanlı bakış açısıyla diğer konuları ele alıp doğru değerlendirmelerde bulunabilelim. Bunu yapabildiğimiz ölçüde, gerçek dışı varsayımlar da tuzun suda erimesi gibi kaybolup giderler...

Dünya yaşamının neden bir imtihan olarak nitelendirildiği konusu, bunu bildiğimiz zaman kendiliğinden çözülür!

İmtihan, senin ALLAH ismiyle işaret edilen mânânın bilincinde olarak yaşaman ile, bu bilinç düzeyinden uzak düşmenin imtihanıdır. Bir başka deyişle, karşılaştığın olaylarda, ALLAH'a teslimiyet diye ifade edilmiş, AHAD olan ALLAH indinde O'ndan ayrı bir varlığa sahip olmadığın hakikatini hazmedip yaşayabilmen ile, bu hakikatin farkında olamayışının imtihanıdır. Avamın zannettiği gibi, bir takım göresel "doğrular" ile "yanlışlar" arasından hangisini seçeceğinin imtihanı değil!..

Senin ezelden ebede kadar varedenin, hakikatin, aslın, yaratıcın olan ALLAH'a teslim olduğunun bilincinde olmak yerine, kendini, ALLAH'tan ayrı bir takım özelliklere sahip bedenden ibaret bir kişi sayıp, kendi hakikatinden uzak düştükten sonra, bu uzaklık üzerine 'doğru' dediklerinle 'yanlış' dediklerinin birbirinden artık ne farklı kalır? Dünya hayatının imtihan olması, cüz'î iradenle kendini başlangıçta Mürid olan Allah'tan ayrı varsayıp, sonra da önüne konmuş bir takım doğrular ile yanlışlar arasında seçim yapman sınavı değildir! Böyle bir seçim ve karşılığında bir tanrının sana mükâfat veya eza vereceğini sanıyorsan, aldanıyorsun! Varlıkta her an hükmü yürüyen Allah'a teslimiyetini yaşayabilmen ile yaşayamaman arasında imtihan olmaktasın! Çünkü bunun neticesini, karşılığını her an bizzat kendinde yaşamaktasın, bilinçlenme düzeyinle.

Şimdi gerçek imtihanla yüzyüzesin! Hesabın da, bilincinin edindiği hal ile anında görülmektedir! Her an hakikatini yaşayıp yaşayamama imtihanında olduğunu bil ve ona göre gereğini yaşa!

www.ahmedbaki.com

devamı...

Rasûlullah aleyhisselâm, bu uykudan uyanabilmenin çözümünü de öneriyor bize, "ölmeden evvel ölünüz" diyerek!.. Yaşarken ölmek ne demektir  acaba, nasıl birşey olabilir?..

Geçmişte, ALLAH ismiyle işaret edilenin AHAD olduğunu kabul eden ve yaşayan ehlullah, "cüz'î irade" tâbirini, "küllî iradenin kuldan ortaya çıkışına işaretle" kullanmışlardır. Ancak, ALLAH'ı bilen hiçbir zat, bu tâbiri asla, kendi başına, bağımsız, "özgür" bir irade anlamına kullanmamıştır.

Bugün kullanılan şekliyle ise cüz-i irade "tanımlaması", günümüz Müslümanlarının, ALLAH ismiyle işaret edilenin AHAD olduğunu ve de bu sebeple tapınılacak bir tanrı olmadığını anlayabilmelerinin önündeki en büyük engellerden birine dönüşmüştür; ve de hakikaten engel olmaktadır!

Öyle ki, din hakkında sorulan sorulara verilen cevaplara baktığınızda hemen görebileceğiniz gibi, "cüz-i irade", Kurân ve Rasûlullah açıklamalarının âdeta önüne geçirilmiş bir kavram haline gelmiştir ve artık onsuz hiçbir açıklama yapılamamaktadır, onsuz hiçbir soruya cevap verilememektedir!.. Ayet ve hadisin işaret ettiği sade açıklamaları, bir gerçeklik olarak doğrudan yalın haliyle kabul etmek yerine, her konuyu "cüz-i irade" ile harmanlamak, âdeta din alimliğinin bir koşulu haline getirilmiştir. Oysa, küçük bir araştırmayla dahi  görebileceğiniz üzere, bu tür yaklaşımların, Allah Rasûlü'nün bildirdiği DİN ile ve ALLAH ilmi ile alâkası yoktur!

Kurân'ın hiçbir ayetinde veya Rasûlullah aleyhisselâmın hiçbir öğretisinde sözkonusu olmayan, fakat sonradan çeşitli dini öğretilere katılmış olan "cüz-i irade" veya "özgür irade" varsayımına göre Müslümanların şartlandırıldığı tasvir şudur: Allah, küllî (tümel) irade sahibi bir yaratıcıdır. İnsanlara ise imtihan gereği cüz-i irade vermiş ve bu cüz'i irade sayesinde insana sorumluluk yüklemiştir. Yani, bir Allah vardır küllî irade sahibi, bir de yarattığı, karşısındaki cüz'i irade ve sorumluluk sahibi kulları!.. Sonra da bu cüz'i (birimsel-özgür) irade sahibi insanların önüne iki seçenek koymuştur: Ya bu iradeyi yanlış yolda kullanacaksınız, ya da doğru yolda! İradesini yanlış yolda kullananlar sonuçta cehenneme gidecekleri için inananlar "özgür iradelerini" her zaman doğru yolda kullanmalıdırlar... Bunun için Allah, peygamberler ve kitaplar göndermiştir...

Kişinin cüzi iradesini, hangi iradeyle(?) iradenin kendinden başka kimin(?) "kullanacağı" gibi kendi içinde çelişkilerle dolu; bilinci, ALLAH'ın TEK'liğine imanlı bakıştan alıkoyan, mantıksal bütünlükten son derece uzak varsayımlardır bunlar...

Değerli dostlarım; artık DİN'i, hocalardan öğrenme devri geride kalmıştır!

DİN, bir hayal âlemini anlatmaz; sizin kendi gerçeklerinizi açıklar! Bugün yaşadığınız ve sonsuza kadar da yaşayacağınız gerçekleri!..

En küçük bir sorununuzla ilgili her türlü araştırmayı nasıl kendi aklınız ve imkânlarınız ile yapıyor iseniz, Rasûlullah aleyhisselâmın bildirdiklerine iman ediyorsak, onun bildirdiği sorunlarımız için de gereken araştırmayı kendi aklımızla yapmak ve doğrusunu bulup öğrenmek zorundayız! Artık günümüz biliminin ve iletişim imkânlarının bize sundukları yanında başkasına mazeret beyan etme devri sona ermiştir!

Bugün dünyada okunan belli başlı kaynaklarda Müslümanlığın en basit tanımı: "Submission to the the will of Allah", yani "Allah'ın iradesine teslimiyet" olarak geçer. Gelin görün ki, büyük çoğunluğuyla Müslümanlar, bu basit gerçeğin farkında bile değiller; Amentü'nün ilk şartı olan "AHAD olan ALLAH'a (B sırrıyla) İMANI" bir yana, hatta sıra dışına koyduklarından dolayı...

Nedir Allah'ın iradesine teslimiyet?..

Akıl sahibi her insan, beş duyuyla ve bedenle yaşadıklarına ve ortaya koyabildiği yeteneklerine bakarak kendini özgür bir iradeye sahip zanneder, doğal olarak. Yaşadığı şeylerin bir kısmını kendi kontrolünde, kalanını da kendi kontrolü dışında olarak algılar ve bu algısı üzerine çeşitli yorumlar ve "mantık" geliştirir.

Allah Rasûlü ise, beşeri algıların ve yorumların ötesinde, orijinde işleyen Allah sistemini dillendiren ve  dolayısıyla insana, bilmediklerini bildirendir.

İnsanlara açıkladığı, sıradan akıl ve mantık kalıplarıyla kavranamayacak gerçeklerden biri de, yaşadığımız dünyadaki ve evrendeki herşeyin Allah'ın dilemesiyle, yani irade etmesiyle gerçekleştiğidir... Bu yalın gerçeği olduğu gibi anlamakta ve kalpten kabul edip ona iman etmekte zorlanan kişilerin, konuyu beşer mantığına uygun hale getirmelerinin bir ürünüdür "cüz'î irade" yorumu...

Kurân, beşeri değer yargılarımıza uymayan gerçekleri açıklarken, şartlanmalarımızı bir yana bırakıp "imanımızı" kullanmamızı ve o gerçekleri iman nuru ışığında kabul etmemizi teşvik eder...

"Sizi de yapageldiğiniz şeyleri de yaratan Allah'tır" âyeti, insanın durup dururken kendi mantığıyla kavrayabileceği bir gerçeklik değildir; bunu kabul edebilmek ancak iman nuru sayesinde mümkündür.

"Allah dilediğini yapar" âyeti ile anlatılmak istenen, ötedeki bir tanrının nasıl keyif sürdüğü değildir!.. Neler yaptığı da değildir!.. Peki nedir vurgulanan burada?... Bize göre, burada vurgulanan; olup-biten, görüp-algıladığımız, yaşadığımız herşeyin arkasında, orijininde, Allah iradesinin olduğu ve dolayısıyla irade edenin (Mürid) ve irade ettiğini ortaya koyanın Allah olduğu gerçeğidir.

Kurân, bunlar gibi birçok ayette Allah'ın varlıktaki mutlak (kayıtsız-şartsız) tasarrufunu ve yanısıra ortağı (ikinci bir varlık) olmadığını vurgular, düşünüp, hakikati anlayabilelim diye.

İşte, yaşadıklarımızda nasıl bir işleyişin ve sistemin sözkonusu olduğunu, nasıl tek ve bütün bir hükmün yürümekte olduğunu algılayamayıp, kendi zannımıza tâbi olmamız, kendimizi bazı şeylerin kontrolünde zannetmemizdir uykuda olmamızın bir anlamı!.. İnsanlar uykudadır, çünkü yaşadıkları özelliklerin sahibini, bedenden ibaret kendi varlıkları zannetmektedirler ve bu aldanış yüzünden hakikatte sahip oldukları özelliklerin bilincine varamamaktadırlar.

Şimdi iyi düşünün; insanların özgür, cüz'î iradeye sahip(!) olduğuna şartlanmak, kişiyi neleri farketmekten perdeler ve bu perdelilikle nasıl bir sona hazırlar!..

İnsanlar genelde, Kurân'daki apaçık hükümlerin kendi akıl ve mantıklarına uymadığını görünce, hemen gönüllerini tatmin edecek bir çıkış yolu bulmaya ve konuyu dar mantık kalıplarına sığdırmaya çalışırlar... Bunun en uygun aleti de "cüz'î irade" olmuştur. Oysa, Kurân'ın hikmeti ve onu okumanın âdabı, hükümlerini şartlanmış bir mantığa uydurmak değil, imana dayalı olarak hareket edip, kişinin algı ve yorumunu ve hatta mantığını o gerçeklere göre yeniden formatlamaya çalışmasıdır... Çünkü, insanın yargı ve yorumlarını ve mantığını şekillendiren şey, toplumsal şartlanmalarıdır. Kurân ise "insan gibi yargılayan, insan mantığıyla hareket eden bir tanrıyı" değil, ALLAH ismiyle işaret edilen Sınırsız Tek'i ve evrensel sistemin işleyişini açıklar.

O halde, önümüzde olan, "cüz'î irade" yok veya var seçenekleri değil; Rasûlullah'ın bildirdiği AHAD olan ALLAH'a iman edip, etmeme seçenekleridir!.. Bu inceliği iyi değerlendirelim!

www.ahmedbaki.com

devamı...

Web sitemizde yeralan kitaplarımızda genişçe ele alınan kader konusuna belki de dikkatleri çekecek bu tespitlerin yeraldığı makalenin çevirisini aşağıda okuyabilirsiniz:

"Özgür irade− Senin olduğunu sadece zannedersin

Kuantum mekaniğindeki 'belirsizlik' düzeyinin altında, daha derin bir gerçeklik yatıyor olabilir ve bu gerçeklikte, şaşırtıcı fakat, bizim tüm fiillerimiz önceden zaten belirlenmiş görünüyor.

Roman yazarı Isaac Bashevic Singer bir keresinde ‘ÖZGÜR İRADE’ye inanmaktan başka SEÇENEĞİMİZ YOK’ demiştir. Son yapılan iki çalışmayı bilseydi “Kuantum mekaniğine inanmaktan başka seçeneğimiz yok” da diyebilirdi.

Geçen ayın başlarında Nobel ödüllü bir fizikçi, üzerinde çalışmakta olduğu ve kuantum mekaniğindeki belirsizliğin altında, daha derin ve belirleyici bir gerçekliğin yattığını açıklayan teorisini sonuçlandırdı. Teorisini açıkladıktan bir hafta sonra iki önemli matematikçi bu teorinin, fiziğin de ötesinde bir kısım derin çıkarımlara sahip olduğunu gösterdi. Bu çıkarımlara göre kuantum fiziğinde belirsizlik kanununun geçersizliği, “özgür (cüz'î) iradeye” sahip olduğumuz düşüncesinin de geçersizliği anlamına geliyordu. Matematikçiler fizikçinin hatalı olduğunu düşünüyor.

Princeton Üniversitesi felsefecilerinden Hans Halvarson “çağımızın en iyi fizikçilerinden biri ile dünyanın en iyi matematikçilerinin karşı karşıya gelmeleri oldukça çarpıcı” diyor.

Kuantum mekaniği fizikçiler tarafından kabul ediliyor ancak, bu teori hâlâ, Einstein’ı da rahatsız eden ve henüz çözülememiş bir takım paradokslarla dolu. Örneğin, bir parçacığın dönüşünün ne olduğunu, dönüşümü siz gözlemlemeden önce bilemezsiniz −kuantum mekaniğine göre dönüş belirlenemez. Ayrıca, siz de bir deneyin sonucunun ne olacağını önceden tahmin edemezsiniz; tek yapabileceğiniz şey, belirli bir sonuca ulaşma olasılığını tahmin etmektir.

Parçacık fiziğindeki Standart Modeli matematik temellerine oturtan ve bu sebeple 1999’da fizik Nobel Ödülü alan Hollanda'lı Gerard ’t Hooft, “kuantum mekaniği muhteşem bir şekilde işliyor, ancak henüz tamamlanmış değil” diyor. Hooft ve birçok fizikçi, gerçeklik için, kuantum fiziğinin ortaya koyabileceğinden daha derin bir açıklama arayışındalar; bunun en önemli sebeplerinden biri, onca çabalarına rağmen Genel Görelilik ve ortaya koyduğu yerçekimi açıklamasını kuantum fiziğiyle birleştirememeleri. Hooft, “radikal bir değişiklik gerekli” diyor.

10 yıldan fazla bir süredir Hooft, 10^-35 metre küçüklüğünde olduğu söylenen Planck uzunluğundan da daha küçük ölçeklerde yer alan gizli bir gerçeklik katmanı olduğu fikri üzerinde çalışıyor. Hooft, bu kavramı desteklemek için matematiksel bir model geliştirdi. Bahsedilen bu daha alt (derin) düzeyde, parçacıklardan veya dalgalardan söz edemeyeceğimizi söylüyor ve ‘varlıklar’ için enerjiye sahip “durumlar” kelimesini kullanıyor. Geliştirdiği modele göre, bu ‘durumlar’ önceden tahmin edilebilir davranışlar sergiliyorlar; yani teorik olarak önceden hesaplanabilirler.

Ancak, hesaplamalar bireysel durumların en fazla 10^-43 saniye kadar izlenebileceğini gösteriyor ve bu kısacık sürenin ardından birçok durum tek bir “son durum” altında birleşiyor; bu da kuantum mekaniğindeki 'belirsizliği' meydana getiriyor. Ölçümlemelerimiz bu son durumları aydınlatıyor, fakat bir önceki bilgi kaybedildiği için kesin olarak geçmişlerini ortaya çıkaramıyoruz.

Hooft’un teorisi, bir parçacığın yerinin ve hızının aynı anda kesin olarak ölçülenememesi gibi kuantum mekaniğine has birçok garipliği açıklayabilse de önemli bir engelle karşılaşıyor. Teoriye göre durumlar negatif enerjiyle sonuçlanabiliyor ki bu da fiziğe aykırı bir durum. Ama Hooft bu problemi de parçacıkların negatif enerjiye sahip olmalarını engelleyerek çözmeyi başardı. Hooft “bu sorunu çözdükten sonra bunun en doğru yaklaşım olduğuna çok daha fazla ikna oldum” diyor.

Aslında Hooft’un söylemeye çalıştığı şey şu: Kuantum mekaniğinde parçacık hareketleri önceden tahmin edilemez görünse de, bir alt gerçeklikte yer alan durumları gözlemleyebilmemiz halinde parçacıkların hareketlerini de önceden bilebiliriz.

Diğer bilim adamları bundan çok etkilendiler. Hollanda Eindhoven Teknik Üniversitesi’nde Fizikçi Willem de Muynck: “Bu, bilinen en küçük ölçeklerde dünya hakkında bize bilgi veren çok güzel bir teori” diyor. “Fakat bu küçüklükler günümüz deneyleriyle ulaşılamayacak ölçekler.”

Hooft’un teorisi bilim adamları için büyüleyici olabilir, fakat bizler için beklenmeyen ve muhtemelen ürkütücü sonuçları var.

Princetown Üniversitesi'nden John Conway ve Simon Kohen adlı matematikçiler, kuantum mekaniğinin altında herhangi bir belirleyici teorinin olmasının, özgür iradelerimizi elimizden alacağını belirtiyorlar.

Conway “Çikolatalı ya da sade kek yemeyi tercih ettiğinizde, bu kararınızda gerçekten özgür müsünüz?” diyor. Yani, bir başka deyişle, evrendeki tüm parçacık etkileşimlerini gözlemleyen biri, hangi tür keki seçeceğinizi sizden önce tam olarak bilebilir mi? Öyle görünüyor ki cevabın doğruluğu, kuantum mekaniğindeki 'belirsizlik' mi gerçeğin doğru tanımlaması, yoksa bu belirsizliğin altında belirleyici bir düzen olduğunu söyleyen Hooft mu haklı, buna bağlı.

Conway ve Kochen, parçacık dönüşünü ölçüp neler olduğuna bakmak suretiyle Hooft’un teorisini incelediler. Bir dönüş her zaman 3 dikey eksen boyunca ölçülür. Küresel bir parçacık için seçeceğiniz eksen ve de ölçümlerin hangi sıralamayla yapılacağı size bağlıdır. Fakat seçimler özgür iradeyle mi yapılır yoksa hepsi daha önceden zaten belli midir?

Matematikçilerin kanıtladığı şey şu olmuştur: Eğer eksenleri yada ölçüm sırasını belirleyecek küçücük bir özgür iradeniz varsa, o zaman her yerdeki parçacıkların da aynı seviyede özgürlüğü olması gerekir. Bu da, parçacıkların tahmin edilemeyecek şekilde davranışlar gösterdiği anlamına gelir. Fakat Hooft’un teorisinde de belirtildiği gibi parçacıklar özgür değilse, matematikçiler eksen ve ölçüm sıralamasının belirlenmesinin mümkün olmadığını ispatlamış olmaktadırlar. Başka bir deyişle, deterministik (programlanmış) parçacıklar özgür iradeyi ortadan kaldırmışlardır.

Özgür irade konusundaki tartışmalar felsefenin tarihi kadar eskidir. Kuantum teorisi ortaya atıldığından beri de insanlar, özgür iradeyi bu teorinin merkezindeki belirsizlik ile bağdaştırmaya çalışmışlardır. Conway “bu konuyla ilgili ilk somut kanıta sahip olduğumuz için gurur duyuyoruz” diyor.

Conway ve Kochen teoremlerinin Hooft'un teorisini çürütmediğini ve teoremlerinin sadece "Hooft’un teorisinin doğru olması halinde, fiillerimizin özgür olamayacağını" gösterdiğini belirtiyorlar.

Kochen: “Hayatlarımız, bir filmin ikinci gösterimi gibi olabilir, tüm hareketler sanki özgürmüş gibi oynanıyor fakat aslında bu özgürlük sadece bir illüzyon (bir varsanış)”.

Matematikçiler eskiden beri özgür irademiz olduğuna inandıkları için, onlara göre Hooft’un teorisinin yanlış olması gerekiyor. Conway: “Bir şeyi yapabilmek için özgür iradeye inanıyor olmalıyız. Ben bu kahveyi içmekte ya da fırlatıp atmakta özgür olduğuma inanıyorum. Bu konuşmayı yapma seçimimde de özgür olduğuma inanıyorum” diyor.

Halvorson tartışmanın kişisel meseleye dönüştüğünü söylüyor. Ona göre Kochen ve Conway, geleceğimizin zaten önceden belli olduğu fikrine katlanamıyorlar; ama Hooft ve Einstein gibi insanlar da, evrenin, tamamen fizik tarafından tanımlanamaz olduğu fikrini aynı şekilde rahatsız edici buluyorlar.

Felsefeciler için her iki görüş de sorun olabilir. Rutgers Üniversitesi’nden fizik felsefecisi Tim Maudlin “Özgür iradenin dayanağı olan kuantumun rasgeleliği hareketlerimizin kontrolünün tamamen bizde olduğu anlamını taşımıyor. Bizler ya önceden programlanmış makineleriz ya da rasgele yaşayan makineleriz. Bunda pek fazla seçim şansımız yok” diyor.

Fakat Halvarson, Hooft, Conway ve Kochen'ın çalışmalarını memnuniyetle karşılıyor. “Felsefe kendini bilimden çok ötelere attı. Özgür iradeyle ilgili sorulması gereken çok önemli sorular var ve kim bilir belki de bunların cevabını fizikçiler vereceklerdir."

Evet, bilimin şimdilik gelebildiği nokta burası...

Bu yazı üzerine web sitemizde KADER konusundaki açıklamaları ve HOLOGRAFİK BAKIŞ kitabından "Kuantum Fiziğine Göre Bu Dünya Bir Hayal" başlıklı yazımızı okumak ilginizi çekebilir.

www.ahmedbaki.com

devamı...

Seveceğin bir işi seçersen hayatında bir an bile yorulmuş olmazsın.

İşini öyle sev ki, başarıların bedenini ve yüreğini güçlendirirken, verdiklerinle de yepyeni hayatlar başlatmış olacaksın.

Olduğun gibi görün ve göründüğün gibi ol! Sevmediğin zaman sever gibi yapma.
Çevrene önerilerde bulun ama hükmetme.

İnsanları yargılarsan onları sevmeye zamanın kalmaz. Ve unutma ki insanlığın yüzyıllardır öğrendikleri, sonsuz uzunlukta bir kumsaldaki tek bir kum taneciğinden daha fazla değildir.

Aşka burun kıvırma sakın; o çölün ortasında yemyeşil bir bahçedir. O bahçeye layık bir bahçıvan olmak için her bitkinin sürekli bakıma ihtiyacı olduğunu unutma!

Kaybetmeyi ahlaksız bir kazanç edinmeye tercih et. İlkinin acısı bir an; ötekinin vicdan azabı ise ömür boyu sürer.

Bazı idealler o kadar değerlidir ki o yolda mağlup olman bile zafer sayılır.

Bu dünyada bırakacağın en büyük miras dürüstlüktür.

Yılların akıp gitmesine öfkelenme; gençliğine yakışan şeyleri gülümseyerek teslim et geçmişe...

Yapamayacağın şeylerin, yapabileceklerini engellemesine izin verme!

Evreni yargılamak imkânsızdır! Onun için gerekli kavgalarını sürdürürken bile kendi kendinle barış içinde ol...

Doğduğun zamanı hatırla, sen ağlarken herkes sevinçle gülüyordu. Öyle bir ömür geçir ki herkes ağlasın öldüğünde, sen mutlulukla gülümse.

Sabırlı, şefkatli, bağışlayıcı ol. Eninde sonunda bütün servetin yine sensin.

Görmeye çalış ki, bütün berbatlığı ve aldatıcılığına karşın bu dünya yine de insanoğlunun yegâne güzel mekânıdır...''

www.ahmedbaki.com

devamı...

Sorunu tespit etmek çözümün yarısıdır, demişler. Sorunu yanlış yerde aramak ise, çözüme asla ulaşılamayacağının işaretidir. Bu sembolik anlatımla sizlerle neyi paylaşmak istediğimin, Üstadın son yazısından aldığım aşağıdaki paragrafları okuyunca çok daha iyi kavranacağına inanıyorum.

"Bir kısım toplumlar tanrıya inanmadıkları için, ötelerindeki tanrıdan bir şeyler beklemedikleri için, iş başa kalmış; kendi özlerindeki kuvveleri harekete geçirerek yepyeni atılımlar yapmışlardır.

Diğer bir bölüm toplumlarsa, yetiştikleri ekollerden gelen, “güç senin varlığında, dışarıdan bekleme, kendindekini kullanmasını öğren” düşüncesiyle, bütün gayretleriyle kendilerini geliştirmeye çalışmışlardır...

“Sen varlığındaki Yaratının sıfat ve isimlerinin kuvveleriyle pek çok şeyi başarabilirsin; iş ki o kuvveleri keşfet” tasavvufî öğretisinin geçerli olduğu devirlerde, Müslüman toplumlar pek çok alanda Dünya’nın öncüleri olmuşlardır.

Ne yazık ki, zaman içinde “DİN” anlayışı, yalnızca yukarıdakini memnun edip onun rızasını kazanmak diye kabul edilip; ibadeti, yukarıdakine tapınmak diye değerlendiren anlayış yaygınlaşınca, olay rayından çıkmış ve “her şeyi yukarıdakinden beklemek” düşünsel sapmasını oluşturmuştur. Böylece de bir kısım Müslüman toplumların gerileme devri başlamıştır.

Kendi özündeki Yaratanın sıfat ve esmâsından kaynaklanan kuvvelerle yarınını inşâ etmek anlayışı keşfedilmediği; her şey, gerçekte var olmayan yukarıdakinden beklendiği sürece, bu anlayışın yaşandığı toplumların diğerleri yanında geri kalması doğaldır..."

Evet... İster kabul edelim, isterse etmeyelim; tarih boyunca neticeleri yaşanmış önemli bir gerçek var: İnsanların yaşamlarını, yaşama bakışlarını, yaşamı anlayış ve kavrayış biçimlerini ve yaşamlarına yön veriş biçimlerini en etkin biçimde etkileyen güç, daima İNANÇLARI olmuştur. İnanç konu olunca da, en temelden ve derinden yön veren gücün ise, "yaradan" inancı olduğunu görüyoruz.

İnsanlar bir "yaratıcının" varlığına inanabilir veya inanmayabilirler!

İnanan insanlar önünde iki seçenek vardır: Bir "tanrı"ya inanmak veya Rasûlullah aleyhisselâm tarafından "ALLAH" ismiyle işaret edileni öğrenmek ve O'na inanmak!

Allah Rasûlü, bir tanrıya inanmaktan vazgeçip, "Allah" ismiyle işaret edilene yönelmeyi öğütlemekte ve bunun öncülüğünü yapmaktadır. Rasûlullah aleyhisselâmı kabul edenler, onun bildirdiği Allah'ı da kabul ederler. Rasûlullah'ı kabul etmeyenler ise, kendilerinin bilemeyecekleri ancak O'nun bildirdiği hakikatleri de kabul etmemelerinden dolayı, adına ne derlerse desinler sonuçta kendi kafalarındaki tanrıya inanarak yaşamlarını sürdürürler.

Her ne şekilde olursa olsun, tanrıya inananların da önünde yine iki seçenek vardır:

Dünyayı yaratmış ama kendisi ötede, dünya işlerine ve insanlara asla karışmayan bir tanrıya inanmak; ya da,

İnsanları yarattıktan sonra yukarıdan izleyen, onlara emirler gönderen, gazabından kurtulmak veya nimetlerinden yararlanmak için razı edilmesi, tapınılması gereken bir tanrıya inanmak.

Birinci şıktaki dünya işlerine ve insanların yaşantısına yarattıktan sonra hiç karışmayan bir tanrıya inanan insanlar, dünya yaşamlarında başlarının çaresine bakabilmek için kendilerinde buldukları güçleri kullanma yolunu tutmuşlar, daha iyiye ve emniyete kavuşmak için çalışmış, ellerinden geleni yapmışlardır.

İnsanları yarattıktan sonra onları izleyen, onlara emirler gönderen, kendisine tapınılmasını isteyen bir tanrı  inancı ise, o tanrının vereceği ceza ve nimetlerin beklentisine itmiştir insanları. Bundan dolayı da, çalışıp elde etmek yerine, tanrıdan gelecekleri bekleme ve tanrının müdahalesine boyun eğme yolunu seçmişlerdir.

Dünya yüzündeki kalkınmış toplumların ilerlemelerinin altında, öteden birşey beklemeyip, kendilerinde buldukları güçlerle daha iyiye ulaşmak için ellerinden geleni yapmaları yatmakta iken; bugünkü çoğu Müslüman toplulukların geri kalmışlığının altında ise, genelde etraftan duyduklarına göre kendi kafalarında hayal ettikleri ve "Allah" ismiyle etiketledikleri bir tanrıdan(!) herşeyi bekleme eğilimine girip, bu sebeple atıl kalmaları yatmaktadır.

Allah ismiyle işaret edileni Hazreti Rasûlullah'a iman ederek öğrenmedikleri ve bilinçlerindeki tanrıdan kurtulup ALLAH ismiyle işaret edilene yönelmedikleri sürece de, geri kalmış toplumların kendi özlerindeki kuvvelerle tahakkuk edip, herşeyi, tanrıdan boş yere beklemekten ve diğerleri yanında geri kalmaktan kurtulmaları imkânsızdır...

Ha, bu arada, bir inceliği atlamayalım. Parmak kırık olunca, vücutta bir sorun yok anlamına gelmez bu!..

www.ahmedbaki.com

devamı...

İnsanlarda bu durum fetüsün 4. ayının sonu (120.gün) dolaylarında biter. O sırada insan fetüsü 30 gramdan az ağırlıktadır...

Başkalaşmadan sonra kararlı oluş devresi başlar. Şimdi tümüyle farklı bir doku oluşturmuşlardır.... ve gelecekteki durumları farklı bir hale gelmiştir... Daha sonraları ne yapılırsa yapılsın, sinir hücreleri yalnızca başlangıçta kararlaştırılmış türde olan sinir dokusunu oluştururlar. ARTIK YAZGILARI TÜMÜYLE KARARLAŞTIRILMIŞTIR. Her nasılsa (bu sözcüklerin anlamı çok büyüktür), çeşitli hücreler hedeflerini bulup görevlerini yapmışlardır. Sinirsel kısmın ön tarafındaki hücreler sonra BEYİN haline gelir ve uçtaki orta boşluk beyin karıncıklarını oluşturur...."

Profesör Anthony Smith aynen böyle diyor. Bir diğer açıklama İnternet'ten indirebileceğiniz John T. Bruer’e ait "The Myth of the First Three Years" (İlk Üç Yılın Gizemi) adlı kitapta yeralmaktadır.

Neural Connection: Some You Use, Some You Lose (Nöral Bağlantılar: Bazılarını kullanırsınız, bazılarını yitirirsiniz) adlı bölümün “Neurons, Synapses and Brain Development” (Nöronlar, Snapslar ve Beyin Gelişimi) adlı alt bölümün 5, 6 ve 7. paragraflarının çevirisini okuyalım şimdi de:

“Nöronlar hayata gelişimini tamamlamış olarak başlamazlar. Zamanla gelişirler. Nöronlar, gelişimlerine çok erken, fetal dönemde (ceninin meydana gelme dönemi) başlarlar. Bütün nöronlar, her embriyonik yapıda bulunan, "nöron tüpü" (neuronal tube) adı verilen tek ince bir dokudan meydana gelirler.

İnsanlarda, kortikal "gri madde"yi meydana getiren ilk nöronlar, döllenmeden 42 gün sonra meydana gelirler. Sonraki 120 günden, doğumdan önceki 120 güne kadar, kortikal nöronların yapılanması tamamlanır.

Rapor edilen nörobilimsel bulgulara göre, biz insanlar, aynı primat kuzenlerimiz gibi, hayatımız boyunca sahip olacağımız kortikal nöronları, aşağı yukarı gebeliğin ortadaki üçte birlik zaman diliminde (3. aydan 6. aya kadar) elde ediyoruz. (Bu bulgu, "beyin ve erken çocukluk" alanı literatüründe ilk önce varsayım olarak kabul edilmiş, daha sonra da 1999 yılında Charles Gross ve Elizabeth Gould tarafından rapor edilen bir araştırma, bilim adamlarını bu varsayım üzerinde tekrar düşünmeye itmiştir. Gould ve Gross, maymunlarda, hayatları süresince de beyinde yeni korteks hücrelerinin belirdiğini keşfetmiştir.)

Eğer insan beyninde doğduğu anda 100 milyar hücre olduğunu düşünürsek, bu, sözünü ettiğimiz 120 gün içinde nöron oluşum hızının, dakikada 580.000 nöron olduğu anlamına gelir. Kortikal nöronlar meydana gelirken ve feotal beyin büyürken, nöronlar ilk meydana geldikleri yerden, korteks içinde bulunmaları gereken son noktaya doğru "göç etmeye" başlarlar. Bu göç sırasında, nöronlar aksonlarını ve dentritlerini oluştururlar, ki bu yapılar, onların snapsları meydana getirerek, birbirleri arasında nöronal devreleri oluşturmalarına olanak sağlar. Aksonların, dentritik hedeflerine ulaşmaları olayı, keyfi, tesadüfen gerçekleşmez. Bazen aksonların hedef hücrelerine varabilmeleri için çok uzun mesafeler katetmeleri gerekir. (Aksonal oranlamaya göre bu, bizim, Amerika Birleşik Devletleri'nin bir sahilinden öteki sahiline giderken katedeceğimiz mesafeye kadar varabilir).

Nöronların bu kitlesel göçüne, "genetik mekanizmalar" rehberlik ederler. Fiziksel, mekanik ve kimyasal işaretçilerin aydınlattıkları yollarını izleyen aksonlar, hedef hücrelerine varıp, onları tanırlar. Hatta hedef hücrenin dentritindeki uygun bölgeyi dahi bulurlar. İnsanlarda bu göç, doğumdan dört ay kadar önce başlayıp, doğumdan kısa bir süre önce, sona erer. Aksonlar ve hedef hücreler birbirlerini tanıdıktan sonra, snapslar neredeyse hemen oluşmaya başlarlar. İnsanlarda snaps oluşumu doğumdan iki ay önce başlayıp, ez az yaşamın ilk yılının sonuna kadar devam eder. Bu yaşlardaki beyin gelişimine yoğun ilgi de burada başlamaktadır.”

Burada naklettiğimiz olay, bilimin bu tespiti yapmasından yaklaşık 14 yüzyıl önce Allah Rasûlü’nün ağzından şöyle dile gelmiş veAhmed Hulûsi’nin 1986 yılında yazmış olduğu, web sitemizdeki İnsan ve Sırları isimli kitapta 120. gün olayı başlığıyla yeralmıştır.

Abdullah ibn Mes’ud radıya’llâhu anh naklediyor: Bize daima doğru söyleyen ve kendisine de doğru bildirilen Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu.

"Sizin birinizin ana-baba maddeleri 40 gün anasının karnında toplanır. Sonra o maddeler o kadar zaman içinde (ikinci 40) bir kan pıhtısı halini alır. Sonra yine o kadar zaman içinde (üçüncü kırk) mudge bir çiğnem ete tahavvül eder. (4 ay, yani 120 gün böylece tamam olduğunda) ALLAH bir melek gönderir... Ve tekâmül eden mudgeye dört kelime emrolunur ki; "onun işini, rızkını, ecelini, said (mutlu) kişi veya şaki (mutsuz) kişi olduğunu yaz!" denilir... Sonra ona ruh nefh olunur... İmdi, sizden bir kişi iyi iş işler de hatta kendisi ile cennet arasında bir kaç kulaç mesafe kalır. Bu sırada yazı gelir, o kişiyi önler. Bu defa o cehennemliklerin işini işler!.. Sizden bir kişi de kötü iş işler. Hatta kendisi ile cehennem arasında ancak bir kulaç mesafe kalır. Bu sırada kitabı gelir onu önler. Bu defa o kişi ehli cennetin işini işler ve cennete gider.” (Buharî).

Evet, 14 yüzyıl öncesinden bize böyle bir ışık tutulması bir mucizedir bizce. Beynin anne karnındayken programlanması ve insanın tüm karakteristik özelliklerinin hücrelerindeki genlerde yazılı olması gerçeğini bir yana bırakın, insanların, vücudun yapısı hakkında dahi kesin bir bilgisi olmadığı bir devirde, böyle bir gerçeğin dile gelmesi, ne kadar muhteşem bir olaydır. Aradan bunca zaman geçmesiyle, henüz tam anlamıyla kavramaya yeni başladığımız bir konuda, bugüne doğan bir ilim güneşidir bu! Hangi sözle övmeye kalksak bir hiçten fazla birşey ifade etmez, hakkını verecek bir söz bulamayız.

www.ahmedbaki.com